> La sirène

La sirène

Par | 2018-02-25T14:42:21+00:00 1 juillet 2012|Catégories : Blog|

 

Les draps sont des pages blanches.
Tous les soirs, infa­ti­gable, il écrit.
Il les noir­cit dans la fièvre
comme font dit-on les poètes.

Mais le matin les draps sont des bêtes impé­tueuses.
Des vagues, une mer vio­lente qui se replie.
Et là sur­git sou­vent une petite sirène.

Elle le regarde avec dou­ceur et puis
sor­tant ses yeux elle les lui offre.
Deux billes en verre vert.
Monsieur T. n'ose pas tendre les mains.
Mais comme il désire leur fraî­cheur et comme ses doigts telles des algues s'agitent
pour les tou­cher.

Ces yeux absor­be­raient toute la pous­sière
qui est le sablier du temps.
Par eux le sang se chan­ge­rait en eau
et la chaux en cris­tal.

L'offre se pro­longe
mais Monsieur T. sans cesse la repousse.
Comment sup­porte-t-il sa vie dans une mai­son trans­pa­rente ?

 

extraits de Monsieur T.,
[Melani ed. 2007]

Poèmes tra­duits du grec par Michel Volkovitch

 

Η ΣΕΙΡΗΝΑ

 

Τα σεντόνια είναι λευκές σελίδες
Κάθε βράδυ γράφει ακούραστα
Τις γεμίζει πυρετωδώς
Όπως λένε πως κάνουν οι ποιητές

Μα το πρωί τα σεντόνια είναι ζώα παράφορα
Είναι κύματα θάλασσα άγρια που αναδιπλώνεται
Και από εκεί αναδύεται συχνά μία μικρή σειρήνα

Τον κοιτάζει απαλά κι έπειτα
Βγάζει τα μάτια της και του τα προσφέρει
Δυό γυάλινους βόλους πράσινους
Ο Κύριος Ταυ δεν τολμά να απλώσει τα χέρια
Μα πως ποθεί τη δροσιά τους και πως σαλεύουν τα δάχτυλά του σαν φύκια
Να τ`αγγίξουν

Τα μάτια της θα ρούφαγαν όλη τη σκόνη
Που έιναι η κλεψύδρα του καιρού
Θα έκαναν το αίμα νερό
Και τον ασβέστη κρύσταλλο

Η προσφορά εκκρεμεί
Μα ο Κύριος Ταυ όλο το αναβάλλει
Ποιός αντέχει να ζει σ`ένα διάφανο σπίτι ;