> Poèmes de Joanna Pollakówna choisis et traduits par Alice-Catherine Carls

Poèmes de Joanna Pollakówna choisis et traduits par Alice-Catherine Carls

Par |2018-10-16T17:16:54+00:00 26 avril 2014|Catégories : Blog|

 

OKNO

Ten ptak, co okno w popr­zek ciął
ten deszcz, co górę z dołem zszy­wał
ta gwiaz­da dia­go­nalą ostrą
prze­la­tu­ją­ca z sykiem okno.

A ja za oknem. Czas mój obcy
ten czas Łazarza, póki kokon
odgrad­za go od błysków światła
zamyś­lo­ne­go lotu świa­ta ;
cias­ny powi­jak nie­mowlę­cy
płót­no dzie­cińst­wa, płót­no śmier­ci.

Teraz dojr­ze­wam już, doras­tam –
pękł kokon. W oknie cze­ka gwiaz­da.

grud­zień 83  

 

La fenêtre

L’oiseau a cou­pé la fenêtre en deux
la pluie en recoud le haut et le bas
une étoile sif­flante la tra­verse
d’une dia­go­nale nette.

De l’autre côté, moi et mon temps étran­ger,
temps-cocon qui sépa­rait Lazare
des éclats de lumière et
du vol pen­sif de la terre ;
langes ser­rés du nou­veau-né
drap d’enfance, drap de mort.

Voici venu mon temps, j’ai gran­di –
le cocon s’est bri­sé. L’étoile m’attend à la fenêtre.

décembre 1983

 

ROZWAŻANIA NA TEMAT
  WIECZORNEGO WIDOKU Z OKNA

Na co cze­ka ta kobie­ta w poch­mur­nym blas­ku wiec­zo­ru
sto­jąc na tle czer­wie­ni w suk­ni kolo­ru malwy ?
Pewnie na nieis­totne, pew­nie nie­spore sprawy,
nie pora śled­zić kobietę
nie pora sma­ko­wać barwy.

Co nie jest ważne, nie wiem.
Widzę różowy fio­let,
widzę poch­murne cze­ka­nie nalane wiec­zor­nym światłem.
Napływa sku­pio­ny zachwyt,
grzeszne łakom­st­wo spo­jr­zeń.

A prze­cież gdzieś się lic­zy ten fio­le­towy poblask
cze­ka­nie w sza­rym różu.
I lic­zy się, że przez mgnie­nie
ten fio­let i cze­ka­nie we mnie są i przeze mnie
– sens wyz­na­wa­ny szep­tem
– w ład nagłe wta­jem­nic­ze­nie.

sier­pień 80 

 

Considérations sur
la vue ves­pé­rale depuis ma fenêtre

Qu’attend cette femme dans la lueur nua­geuse du soir
debout contre un décor rouge dans une robe mauve ?
Elle attend sûre­ment des brou­tilles, des vétilles,
ce n’est pas le moment d’épier la femme,
ce n’est pas le moment de goû­ter les cou­leurs.

Qu’est-ce qui est ano­din ? Je l’ignore.
Je vois le vio­let rose, je vois
la nua­geuse attente nim­bée par le cou­chant.
Viennent l’extase recueillie,
la convoi­tise polie des regards.

Et pour­tant quelque part comptent cette lueur vio­lette
cette attente dans le gris-rose.
Et cela compte, qu’en un clin d’oeil
ce vio­let et cette attente soient en moi, grâce à moi
– sens avoué dans un mur­mure
– sou­daine ini­tia­tion à l’ordre.

sep­tembre 80

 

DZIECKO-DRZEWO

Niech wyroś­nie w tym mie­js­cu,
gdzie będę pod zie­mią.
Mną nakar­mi swe liś­cie,
niech w wie­trze seple­nią.
Przemknie popr­zez gałę­zie
rój ptaków i śnieżyc
w pęd­zie linią rymu­jąc
z powie­tr­zem moje nic.
Nie kar­miłam tu cór­ki,
nie kar­miłam syna,
niech się pień kor­ze­nia­mi
ode mnie zac­zy­na.
Niech ząb­kuje pącz­ka­mi,
niech roś­nie ogromne
to moje dzie­cko-drze­wo
nie wiedzące o mnie.

mar­zec 89  

 

L’arbre-enfant

Qu’il pousse à l’endroit
où je serai ense­ve­lie.
De ma chair il nour­ri­ra ses feuilles,
qu’elles zézayent dans le vent.
Oiseaux et bour­rasques
fen­dront ses branches
et dans leur élan feront rimer
mon rien avec l’air.
Je n’ai pas nour­ri de fille ici-bas,
je n’ai pas nour­ri de fils ici-bas,
que son tronc prenne donc
ses racines en moi.
Qu’il fasse ses dents-bour­geons,
qu’il croisse géant,
cet enfant-arbre à moi
qui ne sait rien de moi.

mars 89

 

STAROŚĆ

Ogarnąłeś mnie chło­dem,
któ­ry wiać zac­zy­na
zza kulis,
kie­dy się wzno­si kur­ty­na.

Teraz z mrocz­nej widow­ni
patrzę w otwartą głę­bię,
cze­ka­jąc, że dobie­gnie
snop jas­noś­ci wędrow­nej.

Słowo przez ciem­ność pomk­nie
– dra­mat w aktach się domk­nie.

1 mar­ca 2000 

 

La vieillesse

Tu me sai­sis dans le froid
qui com­mence à souf­fler
de la cou­lisse
au lever de rideau.

De la salle obs­cure
je vois le gouffre béant,
j’attends l’arrivée
du fais­ceau lumi­neux.

Le verbe dans le noir s’enfuiera
– le drame dans les actes s’enfermera.

1er mars 2000

 

"PIETÀ” BELLINIEGO

Tak pięk­nie jeżą się blan­ka­mi
rdzawe mury Vicenzy
przed pocho­dem gór
spię­tr­zo­nych jak błę­kit­na pia­na.

Płomykiem wzbi­ja się dzie­wan­na
kie­lich powo­ju zad­zi­wio­ny
bluszcz czoł­ga się do stóp Madonny.

A tu drew­nia­na sztyw­ność ciała
gdy w popr­zek leży na kola­nach
Tej co w męc­zar­ni Go wspie­rała.

W wiel­kim milc­ze­niu po udręce
z pro­mien­nej rosy wstaje słońce.

Skwapliwie znów się z bólem bra­ta
nieubła­gane pięk­no świa­ta.

luty 2002 

 

La Pièta de Bellini

Les rouges murs de Vicence
fiè­re­ment se dressent
devant les monts en parade
éta­gés dans une écume bleue.

La molène dresse sa flamme
le calice du lise­ron s’étonne
le lierre rampe aux pieds de la Madone.

Ici le corps rigide
repose sur les genoux
de Celle qui adou­cit son mar­tyre.

Dans le silence d’après le sup­plice
le soleil se lève de la brillante rosée.

A nou­veau la dou­leur empres­sée
s’unit à l’implacable beau­té.

février 2002
 

X