> SANS VOIX…

SANS VOIX…

Par | 2018-05-24T17:38:25+00:00 10 mars 2013|Catégories : Blog|

 

face à la neige.

En cet ins­tant-là j'étais le des­cen­dant de nomades méchants bat­tus par les vents de sable, accou­tu­més aux temps brû­lants, à la mono­to­nie de la rudesse. En cet ins­tant-là j'étais natif d'un pays sou­mis depuis tou­jours au soleil et à ses cordes brû­lantes. En cet ins­tant-là donc, moi, fils de la cani­cule, je devais inven­ter un mot pour nom­mer le miracle que je voyais. J'eus recours aux anciens, aux mythes et aux pro­verbes, aux énigmes antiques, aux livres pré­his­to­riques de mes dieux. Sans rien trou­ver. Je retour­nai sur les lieux du miracle. Le temps cou­lait. Le miracle fon­dait. Il était blanc, froid et dense. Mes mains qui le ser­raient en furent brû­lées. Mes dents qui le mâchaient en furent gla­cées. Le temps cou­lait. Le miracle fon­dait. Je ne trou­vais pas de mot. À la fin il se chan­gea en eau et dis­pa­rut. C'était le résul­tat de condi­tions atmo­sphé­riques extrêmes. Alors je com­pris toute la dif­fi­cul­té du tra­vail des poètes

 

 

Ενεός…..
μπροστά στο χιόνι.

Εκείνη τη στιγμή ήμουν απόγονος αμμοδαρμένων πονηρών νομάδων, εθισμένων στην κάψα και την μονοτονία της τραχύτητας. Εκείνη τη στιγμή ήμουν ιθαγενής μιας χώρας αιώνια μαστιγωμένης από του ήλιου τα καυτά σχοινιά. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή εγώ, ένας γιός του καύσωνα, έπρεπε να εφεύρω μια λέξη για να ονομάσω το θαύμα που έβλεπα. Έτρεξα στους γέροντες, σε μύθους και παροιμίες, αρχαία αινίγματα, προιστορικά βιβλία των θεών μου. Δεν βρήκα τίποτε. Πήγα ξανά στο σημείο του θαύματος. Ο χρόνος κυλούσε. Το θαύμα έλιωνε. Ήταν λευκό, ψυχρό και συμπαγές. Το έσφιξαν οι χούφτες μου μέχρι που κάηκαν. Το μάσησαν τα δόντια μου μέχρι που πάγωσαν. Ο χρόνος κυλούσε. Το θαύμα έλιωνε. Λέξη δεν έβρισκα. Στο τέλος γίνηκε νερό και χάθηκε. Ήταν αποτέλεσμα ακραίων καιρικών φαινομένων. Τότε κατάλαβα πόσο δύσκολη είναι η δουλειά των ποιητών

X