> Trois poèmes traduits par Isabelle Macor-Filarska

Trois poèmes traduits par Isabelle Macor-Filarska

Par | 2018-02-20T10:56:09+00:00 29 janvier 2014|Catégories : Blog|

 

 

Maintenant

Où est-il et est-il ? A l’instant
il ne peut le dire mais inter­roge-le encore.
Tu es fan­tasme et ta voix
ne parle pas en ton nom,
quoique par le timbre  elle rap­pelle ce ron­ron
avec lequel ils étouf­faient la foule des doutes.
Remets la com­mu­ni­ca­tion à plus tard, remets-toi
que tu aimes tant. Ce toi pour­ra te ser­vir.

Quant au lieu de séjour,
le séjour est per­ma­nent et fluc­tuant.
Ca n’a pas grande impor­tance
dans une situa­tion où les dif­fé­rences lui semblent
être seule­ment le domaine des morts,
et d’eux il ne sait rien  hor­mis
ce que peut savoir, disons,
le corps.

Est-il ? Par là même il se sent
libé­ré de la réponse.
On peut faire les choses autre­ment. C’est du moins
ce qu’il devrait sem­bler. Toutefois
il ne lui semble pas
que l’on puisse quoi que ce soit.
C’est comme ça main­te­nant, à la pro­chaine,
le sous­si­gné.

 

Traduction : Isabelle Macor-Filarska

 

Teraz

Gdzie jest i czy jest ? W tej chwi­li
nie moze powied­zieć, ale pytaj dalej.
Jesteś uro­jo­na i twó głos
nie mówi w twoim imie­niu,
cho­ciaż barwą przy­po­mi­na to mruc­ze­nie,
któ­rym zagłus­za­li sze­reg wąt­pli­woś­ci.
Odłuż słu­chawkę i sie­bie na póź­niej,
które tak lubisz. Przydasz się sobie.

Jeśli chod­zi o mie­jsce poby­tu,
pobyt jest stały i zmien­ny.
Nie ma to więks­ze­go znac­ze­nia
w sytuac­ji, gdy róż­nice wyda­ją
mu się jedy­nie domeną zmarłych,
a o nich nie wie nic, poza tym,
co może wied­zieć, powiedz­my,
ciało.

Czy jest ? Tym samym czuje się
zwol­nio­ny z odpo­wied­zi.
Można prze­cież inac­zej. Tak przy­na­jm­niej
powin­no się wyda­wać. Jednak
nie wydaje mu się,
żeby cokol­wiek było moż­na.
Tak jest teraz, do usłys­ze­nia,
niżej pod­pi­sa­ny. 

 

 

Monologue exté­rieur

 

Je me réveille à la consigne des sosies, un jour dans le plé­rôme, au milieu de man­ne­quins sou­riants. Je sais ce que c’est mon corps, je ne jouis de rien. Tant de sub­jec­ti­vi­tés momen­ta­nées ont dû s’écouler avant qu’un quel­conque sou­ve­nir ne reste fixé dans un cadre adé­quat. Rien n’est men­songe puisque la posi­tion de départ de la mémoire sur les mondes assu­jet­tis embrasse leur créa­tion, ce dont nous a infor­més la réa­li­té. Maintenant je suis enfer­mé. Echos dans les sca­phandres, pas­se­men­te­rie fri­vole. Peut-être encore l’aspect du lit vers la fin des jours de fête. Rien que de bonnes sur­prises. Tout est vieux et nou­veau à la fois. Le moment où gran­dit le marais, l’engloutissement dans une petite mare lym­pha­tique, et en même temps un décret dans le gra­nit comme une for­mule. La mélo­pée man­trique de cet amour, qui s’est avé­ré le der­nier, éclate, et la forme comme larmes de lait sort sou­dain des conve­nances à l’heure où quelqu’un d’exceptionnel cache un petit crime, lequel devient cepen­dant fon­da­men­tal, repousse le déses­poir conven­tion­nel pen­dant la durée du non-être et dit excu­sez-moi.

 

Traduction : Isabelle Macor-Filarska


 

Monolog zew­ne­trz­ny

 

Budzę się w prze­cho­wal­ni sobowtórów, dzień w ple­ro­mie, pośród uśmiech­nię­tych mane­kinów. Wiem co to jest moje ciało, nic­zym nie roz­porząd­zam. Tyle momen­tal­nych pod­mio­to­woś­ci musiało upłynąć, zanim jakieś wspom­nie­nie zos­tało osad­zone w odpo­wied­niej sce­ne­rii. Nic nie jest skła­mane, gdyż pozy­cia wyjś­cio­wa pamię­ci o uległych świa­tach obe­j­muje ich twor­ze­nie, o czym infor­mo­wała rzec­zy­wis­tość. Teraz jes­tem zamk­nię­ty. Echa w ska­fan­drach, lotne pas­man­te­rie. Może jeszcze wygląd łóż­ka na ostat­kach. Same miłe nies­pod­zian­ki. Wszystko jest stare i nowe jed­noc­ześ­nie. Czas wzros­tu bagna, zato­pie­nie w lim­fa­tycz­nym ocz­ku, a jed­noc­ześ­nie ustaw­ka na gra­ni­cie jak wzór. Mantryczne zawod­ze­nie tej miłoś­ci, któ­ra oka­zała się ostat­nią, pęka, i for­ma nic­zym mleczne łzy nagle wychod­zi poza kon­we­nans, kie­dy ktoś wyjąt­kowy ukry­wa drobną zbrod­nię, któ­ra staje się jed­nak zasad­niczą, wypie­ra kon­wenc­jo­nalną roz­pacz podc­zas trwa­nia nieist­nie­nia i mowi prze­pras­zam. 

 

 

Une petite légende

 

La lave tra­ver­sa une archi­tec­ture légère,
main­te­nant cela devient signe.
Personne ne choi­sis­sait rien ici,
nous et un ins­tant avons tout sim­ple­ment dis­pa­ru.
Monde fécond, joli héri­tage.
Qui dit que non,
celui-là visi­ble­ment ne s’est pas épa­noui.
Le regret est dans la pho­to­gra­phie, le sens de la jus­tice dans l’obturateur,
quand tu sou­ris sur l’arête d’un cra­tère,
te recouvres de la brume qui des­cend des som­mets.
Des nou­velles courent au sujet d’un homme qui ché­rit la rai­son.
Il se jeta dans le feu, sûr de la solu­tion.
Mais ensuite, il a fal­lu répé­ter ça
afin de pré­ci­ser.

Il est une dimen­sion déter­mi­née de la légende au-delà de laquelle nous n’irons pas.
Une inter­pré­ta­tion pâle comme un drap  frois­sé après la levée du corps,
quand le silence retombe sur la cui­sine, et que les gâteaux ça avance bien,
que le café ensemble annonce les cana­pés, sou­dain nous retour­nons
aux affaires accu­mu­lées de cette mati­née, nous allons faire les courses,
on peut faire encore quelque chose ce jour, tout marche bien,
on a récu­pé­ré les retards au tra­vail,
quelqu’un s’accroupit avec une radio dans la rue,
la cha­leur se dépose sur l’amiante, le temps s’émiette,
la viande hachée bout dans le cor­set du film ali­men­taire et
la légi­ti­mi­té pos­sible, avec laquelle paraît
l’éclat, force l’œil à s’ouvrir.
De ce côté-là, rien ne vient jeter une ombre. Nous par­don­nons.
De celui-ci, on ne voit pas de rai­son.

Traduction : Isabelle Macor-Filarska

 

Mała legen­da

 

Lawa przeszła przez lekką archi­tek­turę,
teraz robi się z tego znak.
Nikt tu nic­ze­go nie wybie­rał,
po pros­tu z jakąś chwilą zniknę­liś­my.
Żyzny świat, miłe dzied­zict­wo.
Kto mówi, że nie,
ten naj­wi­docz­nej nie zak­witł.
Żal jest w foto­gra­fii, poc­zu­cie spra­wied­li­woś­ci w migawce,
kie­dy uśmie­chasz się na gra­ni kra­te­ru,
zachod­zisz mgłą, co zeszła z góry.
Chodzą wieś­ci o czło­wie­ku, któ­ry uko­chał rozum.
Rzucił się w ogień, pew­ny roz­wią­za­nia.
A potem trze­ba było to pow­tar­zać,
żeby uściś­lić.

Jest okreś­lo­ny wymiar legen­dy, poza któ­ry nie wyjd­zie­my.
Blada inter­pre­tac­ja jak prześ­cie­radło zmięte po wywózce zwłok,
kie­dy zapa­da cis­za w kuch­ni, a cias­tecz­ka idą dobrze,
kawa pos­połu jest zapo­wied­zią kana­pek, nagle wra­ca­my
do spraw zaz­ru­co­nych tego poran­ka, wybie­ra­my się na zaku­py,
moż­na tego dnia robić coś jeszcze, wszyst­ko się ukła­da,
opóź­nie­nia w pra­cy zos­ta­ją nadro­bione,
ktoś kuca z radiem na uli­cy,
żar sia­da na abeś­cie, krus­zy się czas,
zmie­lone mię­so wrze w foliowym gor­se­cie i
moż­li­wa zasad­ność, z jaką uka­zuje się
blask, wymus­za otwar­cie oczu.
Nic nie rzu­ca cie­nia z tam­tej stro­ny. Wybaczamy.
Nie wid­zi­my powo­du, z tej tu.

 

AILLEURS EST AUJOURD'HUI, extraits du recueil à paraître aux édi­tions Grèges

Sommaires