> La chanson du petit nageur

La chanson du petit nageur

Par |2018-08-18T20:42:54+00:00 1 juillet 2012|Catégories : Blog|

 

Ses pieds s'agrippent au ciment
Sa res­pi­ra­tion immense
Appel à la durée
Qui s'organise le long de ses ver­tèbres
Le petit assem­blage d'os à pré­sent se contracte
Immobile un peu comme un lézard.
(On le croi­rait là depuis tou­jours
Et d'un coup dis­pa­ru
L'œil ne peut s'en ras­sa­sier)
Et là sou­dain il tombe
Droit comme un ange
D'ailleurs les oiseaux eux-mêmes se jettent dans le ciel
S'envoler c'est tom­ber

En tom­bant il porte une montre-fleur
Tenue par une ficelle
Il porte un col­lier d'oranges amères
Souvent il teste la résis­tance
Des choses qu'il troue d'un coup de canif
Et le voi­là aiguille trouant le vent
Une inter­ven­tion de ce type est un acte :
 
de sépa­ra­tion
 
de pro­fa­na­tion
 
d'exploration
 
de connexion
 
de méta­mor­phose
 
Ne s'achève jamais
 
Ne s'ouvre pas ce qui n'a pas d'intérieur

En tom­bant il emporte avec lui
La brû­lure à la main
Au milieu de la paume
Qui vient d'un insecte noir
La dou­leur est une chose ailée
La dou­leur est un visi­teur du futur
Il a tra­ver­sé la carte muette de la main
L'a lue minu­tieu­se­ment
Pleurant debout
La main ouverte
Qu'il mon­trait au désert
Il était tout entier le sujet d'une chose
que faute d'un terme plus pré­cis
nous appel­le­rons : tou­cher.

Et en tom­bant il emporte avec lui
Les yeux des ani­maux.
Et les che­vaux invi­sibles
Les che­vauchent et les aiment chaque jour
Les étreignent les caressent
Pour ce qu'ils sont :
Deux pierres froides recou­vertes de mousse.
Là pour la pre­mière fois il éprou­ve­ra le ver­tige de la matière
Le gouffre n'est pas le noir du vide mais l'impénétrable.

Et en tom­bant pour finir le bout de ses doigts
Atteindra l'eau
Puis il s'enfoncera d'un coup
Sans pou­voir sai­sir la limite
Et les yeux fer­més
Il ver­ra par chaque pore de sa peau
Intrus dans un monde étran­ger
Parfaitement fas­ci­né
Il aura peur
Voudra res­ter là-bas tou­jours
Voudra faire que cela dure
Émergera vain­cu à la lumière
Essaiera encore
Sans l'avoir espé­ré il revi­vra tout
Sera vain­cu
Essaiera encore
Et mor­dra le tis­su de la phrase :
« It's never enough »
Et dan­se­ra.

 

extrait de Le livre de la terre
[Melani ed, 2011]

Poèmes tra­duits du grec par Michel Volkovitch

 

 

Το τραγούδι του μικρού κολυμβητή

 

Τα πόδια του γατζώνονται στο τσιμέντο
Η αναπνοή του είναι τεράστια
Eπίκληση για διάρκεια
που οργανώνεται κατά μήκος των σπονδύλων του.
Τώρα η μικρή κατασκευή από κόκκαλα μαζεύεται
Η ακινησία του έχει κάτι από σαύρα.
(Σα νά’ταν από πάντα εκεί
Κι ακαριαία άφαντη
Το βλέμμα δεν μπορεί να τη χορτάσει)
Και τώρα ξαφνικά πέφτει
Όρθιος σαν άγγελος
Άλλωστε και τα πουλιά ρίχνονται στον ουρανό
Κάθε πτήση είναι πτώση

Πέφτοντας φοράει ρολόι από λουλούδι
Περασμένο σε σπάγγο
Φοράει κολλιέ από νεράντζια.
Τρυπάει συχνά τα πράγματα
Δοκιμάζει την αντοχή τους μ’ένα σουγιά
Τώρα ο ίδιος μια βελόνα τρυπάει τον άνεμο
Η επέμβαση αυτού του τύπου είναι μια πράξη :
Διαχωρισμού
Βεβήλωσης
Εξερεύνησης
Σύνδεσης
Μεταμόρφωσης
Δεν τελειώνει ποτέ
Δεν ανοίγει αυτό που δεν έχει μέσα

Πέφτοντας παίρνει μαζί του
Το κάψιμο στο χέρι
Στο κέντρο της παλάμης
Από ένα μαύρο έντομο.
Ο πόνος είναι ένας επισκέπτης απ’το μέλλον
Διέσχισε τον άγραφο χάρτη του χεριού
Τον διάβασε εξονυχιστικά.
Κλαίγοντας όρθιος
Με το χέρι ανοιχτό
Δείχνοντάς το στην ερημιά
Ολόκληρος ήταν υποκείμενο ενός πράγματος που
Ελλείψει ακριβέστερου όρου
Θα ονομάσουμε : αφή.

Και πέφτοντας παίρνει μαζί του
Τα μάτια των ζώων.
Και τα αόρατα άλογα
Κάθε μέρα τα ιππεύουν και τ’αγαπούν
Τα σφίγγουν και τα χαιδεύουν
Γι’αυτό που είναι :
Δυο κρύες πέτρες καλυμένες με βρύα.
Εκεί θα δοκιμάσει για πρώτη φορά τον ίλλιγγο της ύλης
Ότι άβυσσος δεν είναι το μαύρο κενό αλλά το αδιαπέραστο.

Και πέφτοντας τέλος οι άκρες των δακτύλων του
Θ’αγγίξουν το νερό
Και μετά ο ίδιος θα βυθιστεί μεμιάς
Χωρίς να προλάβει ν’αρπάξει το όριο
Και με μάτια κλειστά
Θα βλέπει με κάθε πόρο του σώματός του
Θα είναι απρόσκλητος σ’ένα ξένο κόσμο
Τέλεια γοητευμένος
Θα είναι φοβισμένος
Θα θέλει να μείνει εκεί για πάντα
Θα θέλει να το κάνει να διαρκέσει
Θα βγει στο φως νικημένος
Θα δοκιμάσει ξανά.
Κι αυτό ανέλπιστα θα το ξαναζήσει κάποτε
Θα είναι νικημένος
Θα δοκιμάσει ξανά
Και θα δαγκώσει τον ιστό της πρότασης :
Its never enough
Και θα χορέψει.

X